Το Raku είναι μια τεχνική ψησίματος των κεραμικών της οποίας η προέλευση συνδέεται με την αρχαία ιαπωνική τέχνη της τελετής του τσαγιού. Αναπτύχθηκε τον 16ο αιώνα από τον κεραμίστα Chojiro υπό την καθοδήγηση του δασκάλου του τσαγιού Sen no Rikyū, ο οποίος σε αντίθεση με τα ακριβά και πολυτελή κεραμικά της εποχής, αναζητούσε σκεύη τσαγιού προκρίνοντας μια πιο πνευματική και γήινη προσέγγιση της φιλοσοφίας του Zen, που θα ενσάρκωνε την αισθητική wabi sabi : την ομορφιά στο ατελές, στο απλό και το εφήμερο.

Τα μπολ chawan πλάθονταν αποκλειστικά με τα χέρια ώστε να διατηρούν μια  μοναδική οργανική φόρμα, συνδέοντας πνευματικά τον τεχνίτη με την τελετή. Ύστερα ψήνονταν και αφού έβγαιναν πυρακτωμένα από το καμίνι, αφήνονταν να κρυώσουν φυσικά στον αέρα. Το θερμικό σοκ δημιουργούσε τυχαία και ανεπανάληπτα μοτίβα, συμβολίζοντας την μοναδικότητα της στιγμής, την έννοια του ichigo ichie : μια φορά, μια συνάντηση.

Ο Bernard Leach, θεωρείται εκείνος που γεφύρωσε την ιαπωνική παράδοση με τον δυτικό κόσμο. Γοητευμένος από την τεχνική Raku έφερε στη Δύση το 1920 τις πολύτιμες γνώσεις που απέκτησε από την πολυετή παραμονή και μαθητεία του στην Ιαπωνία, ανοίγοντας τον δρόμο για συνεχή πειραματισμό έως την σύγχρονη εκδοχή της, .Στο δυτικό raku ο κεραμίστας βγάζει το κεραμικό από το καμίνι πυρακτωμένο, σε θερμοκρασία 1000 ° C περίπου, το τοποθετεί σε δοχείο με οργανικά υλικά να αναφλεγεί και το σφραγίζει δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο αναγωγική ατμόσφαιρα. Ύστερα το βουτά στο νερό κλειδώνοντας τη διαδικασία. Ο καπνός της αναγωγής και τα επαναλαμβανόμενα θερμικά σοκ που υφίσταται, γράφουν μεταλλικές λάμψεις και κρακελαρίσματα στην επιφάνεια του κεραμικού αναδεικνύοντας μοναδικά έργα τέχνης που δεν επαναλαμβάνονται.